Tanım
- Melek: “ferişte bitir ḳul negü ḳılmışın” melek, kulun ne yaptığını yazar; “firişte yüzi teg yarudı ajun” dünya melek yüzü gibi aydınlandı; “bu ġaflet yoḳ erse … firişte bolup ḳılġay erdi tapuġ” bu gaflet olmasa (insan) melek olup ibadet ederdi; “anlar kim canları alırlar ferişteler arıġlar” meleklerin temiz olarak canlarını aldığı kimseler; “ol taŋrı hem ferişteleri durud ıḍurlar” Tanrı ve melekleri salat eder; “secde ḳıldı ferişteler ḳamuġları” meleklerin hepsi secde etti; “mani burhan amarı burhanlar freştiler” Mani peygamber, öteki elçiler, melekler (Maniheist metin). Tanıklar: ManKuT3KB3
ferişteler (KuT), firişte (KB) ve freşti (Maniheist) yazımları bu maddede toplandı.
Derlemdeki bağlamlara bakılarak yazılmış özgün tanım (yazar: Claude (yapay zekâ)); güven: yüksek. Editör denetimi bekliyor.
Madde başı ve biçimler
Madde başı (sözcük başı): ferişte — yalın hâliyle 5 kez
Çekimli biçimler (11):
Bağlamlar
Bütün geçişler (3) →Man Manichaica I-III
3 geçiş · bu eserdeki bağlamlar| T II D 171-169–173 | kaltı mani burhan amarı burhanlar | freştiler | bu e[tözke] … … … … kelserler [ötr]ü bėş türlügün b(e)lgülüg bol[ur]lar |
| T II D 171-174–225 | … iŋ ornangusı m(a)rdasp(a)nt t(e)ŋri-lern(i)ŋ otaçılıkı arıg y(a)ruk küçlüg | freştilern(i)ŋ | kongusı arıg turug süzök manistanlar içinte yme [kara b]odunı k[u]tlug ötm … |
| T II D 171-226–236 | ötmiş y[ėge]dmiş | freşti | ayaglag t[atag]lag atlag t(e)ŋri m(a)r w(a)hm(a)nhvary(a)zd … toh[rı]d[ın] … |